امشب یه جایی بودیم با یه دوستی. آدم های جور وا جور و رنگارنگی رو می دیدیم که رژه می رفتن از جلوی گاری لکنته ای که روی صندلی هاش نشسته بودیم. بدون اینکه بخوایم حرفمون رفت به سمت اینکه جوون های ایرانی از این نوعشون دنبال چی هستن؟ دخترها و زن هایی که لباس هاشون با همکاری آرایششون نگاه آدم رو لااقل چند قدم با خودش می برد کم نبودن. تا دیر نشده بهتره بگم که جا نماز آب نمی کشم و خشکه مذهبی نیستم، اما یه خبرنگار منحرف شده به سمت حوزه اجتماعی تو جمهوری اسلامی بی اونکه بخواد باید یه جور دیگه نگاه کنه به چیزهایی که در رود جامعه جریان دارن.

من زنی را دیدم که آستین مانتواش چهار انگشت بالای آرنجش بود از دوخت و نه اینکه اونها رو بالا زده باشه! دست های بیرون اومده از اون آستین ها اما در دست های شوهرش گره خورده بود. من دختری رو دیدم که مانتو آبی رنگش مانعی برای تغییر نمای تصویری تمام بدنش نبود و انگار که او پوستی داشت آبی! من دختری رو دیدم که کنار مادرش روسری های ملون دست فروش کنار عفیف آباد رو ورانداز می کرد و شالش ار روی سرش چفیه شده بود دور گردنش و تا دقیقه ها اون رو به روی موهاش برنگردوند.من پسری رو دیدم روی پله برقی ستاره که فاصله پائین پیرهن تا بالای شلوارش بیشتر از یک وجب از بدنش رو در معرض دید عموم قرار می داد. من پسری رو دیدم که بیشتر از موهای بلند از پشت بسته زیر ابروهای تمیزش جلب توجه می کرد و من دیدم ایرانیان و شیرازی هایی رو که نه نامی از نامسلمانی داشتند و نه نشانی از مسلمانی!

دنبال چی هستیم؟ چرا راحت نمی گیم چی می خوایم؟ اگه آزاد بذارنمون دنیامون رو چطوری نقش می کنیم؟ چه نظامی رو واسه مملکتمون انتخاب می کنیم؟ و اصولا در این انتخاب هم عقیده هستیم؟ آیا اسلام و جمهوری اسلامی همون چیزیه که ما می خوایم؟ اگه جواب منفیه چه جایگزینی ما رو قانع می کنه؟ نوع ظاهری که آقایان اسمش رو گذاشتن هنجار شکنی به چه دلیلی از طرف ما انتخاب می شه؟ برای داشتن ظاهری با این سبک و سیاق چه دلیلی تو چنته داریم؟ آیا این نوع ساختن ظاهر نوعی اعتراض به سیستم حاکمه؟ و اینبار اگه جواب مثبته آیا این اعتراض تاثیر گذاره؟ و آیا برای یک اعتراض به یک سیستم دولتی و دنیوی باید از آخرتمان مایه بگذاریم؟ در کل اینکه خواسته جوانان ایرانی چیست و آنان به دنبال کدامین گمشده خود هستند؟